Huilen is voor jou te laat

Vorige week gaf ik hier in WeekUp, na veel opzoekwerk, een lijstje weer van de honderd belangrijkste slappe lachaanvallen in de geschiedenis van de mensheid. Op nummer 104 eindigde de Spaanse schilder Salvador Dali, die ooit eens letterlijk met een ambulance moest worden afgevoerd omdat hij gewoon niet meer kon ophouden met lachen. Vandaag zou daarom juist op het belang gewezen moeten worden van af en toe, net zo goed, een gezonde huilbui. Al was het maar voor het overlijden van Vavlec Havel deze week, al had die wel een zeer slechte invloed op de laatste elpees van Lou Reed.

Sommige dieren kunnen lachen van vreugde, maar tranen huilen van verdriet, doet behalve de mens geen enkel ander dier. Volgens biologen komt dat omdat de mens veel hulpelozer ter wereld komt dan een andere diersoort. Baby’s zijn totaal afhankelijk van anderen maar ook peuters en kleuters. Het idee is dat we daarom een gedrag hebben ontwikkeld om op een efficiënte manier om steun te vragen. Huilen is m.a.w. een communicatiesysteem, en wat we ermee uitdrukken, is onze machteloosheid. Vandaar dat het een band schept om samen te huilen, bijvoorbeeld op een begrafenis, maar vandaar ook dat we meestal juist liever huilen als niemand erbij is. In de achttiende eeuw was dat wel anders: toen stond het juist chique om ergens op een bankje in het park met een boekje in de hand, tranen met tuiten te blèren, goed zichtbaar voor voorbijgangers...

Paradoxaal genoeg is huilen op zich precies even fijn als lachen. Zelf huil ik meestal alleen maar een heel klein beetje, bij voorkeur wanneer ik het zelf niet zou hebben verwacht, onverhoeds. Dus ongeveer zoals het personage Frits van Egters in de roman “De Avonden” van Gerard Reve. Frits zit in de bioscoop en bij de aftiteling klinkt er een flutmelodietje, - en toch:“Heel eventjes werden Frits zijn ogen vochtig.” Mooie dingen waar ikzelf om huil, mocht het jullie benieuwen, zijn het liedje “Wild is the Wind” van Nina Simone, alsook het gedicht “De Zee en De Klokken” van Pablo Neruda. Bij het zien van een originele tekening van Da Vinci in Londen vorige week, kreeg ik ook wel tranen in de ogen, maar dan van jaloezie. Op mijn dertigste heb ik voor de laatste keer echt letterlijk geblèrd bij het ontvangen van een té gepeperde belastingsrekening. In die dingen word je op de duur wel meer gehard.

Eerder verschenen in Vitalski