Telefoneren
De zevenentwintig lidstaten van Verenigd Europa zijn het er over eens: binnen een paar weken moet het overal in Europa haalbaar zijn, ter hoogte van minimaal drieduizend meters in de lucht, te sms’en en zelfs te telefoneren. Een twijfelachtige vooruitgang; in een vliegtuig heb je namelijk maar één ding te vertellen:“Ik kom eraan!”, - en meer niet. Ik verwonderde mij daar vroeger al over: het allereerste dat vrijwel alle passagiers opbrengen wanneer ze geland zijn, is hun gsm aanzetten. Nog voor ze de uitheemse lucht zelfs maar hebben opgesnoven, de palmbladeren toegewuifd – eerst en vooral sms’en, dat gaat voor alles.
Tot voor kort kon je in een vliegtuig nog mediteren; je hing daar in de lucht als het ware tussen twee schuifdeuren – eindelijk rust! Eindelijk verveling zelfs! Nu gaat de hysterie gewoon voort, waarschijnlijk zelfs tijdens het opstijgen.
Al goed dat Denis Tyfus tegenwoordig weer steengoeie gigs aan het geven is bij de Scheldapen op het Zuid (nog achter De Petrol); het voorbije weekend speelde daar twintig uur aan één stuk door het liedje 'Pop Corn', en daar werd je op de duur effectief helemaal zacht van vanbinnen. Toch zeker bij de versie gespeeld door Circus Bulderdrang.
En behalve met vliegtuigen zijn ze, specifiek in Engeland, ook met treinen erg goed bezig. Daar is er nu, naar het schijnt, een nieuwe wet, die zegt dat indien je door een conducteur wordt betrapt met je voeten op een zitbankje, je voor de rest van je gehele leven (!) geen gebruik meer mag maken van het openbaar vervoer. Je vrouw is aan het bevallen en je auto is stuk, maar je bent nog net op tijd voor een trein:“Sorry hoor, - twintig jaar geleden heb jij hier eens met je voeten op dat zeteltje daar gelegen - het spijt de directie!” “Wat?? Levenslang?? Voor maar één voet??” “Voor maar één voet word je gestraft voor enkel de helft van je leven. Helaas, hoe weten we wanneer jij in de helft zit?”
